- -
Bill Gates, an American business magnate, attends the symposium “Global Health Action Japan” in Chiyoda Ward, Tokyo on August 19, 2022. William Henry Gates III talks with the presidents of Japanese companies.( The Yomiuri Shimbun ) (Photo by Jo Iwasa / Yomiuri / The Yomiuri Shimbun via AFP) Photo: AFP
Ο Μπιλ Γκέιτς προειδοποιεί ότι ο κόσμος παραμένει απροετοίμαστος απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη, επισημαίνοντας τους κινδύνους για τις θέσεις εργασίας, την ασφάλεια και την κριτική σκέψη.
- Ο Μπιλ Γκέιτς προειδοποιεί για τις επιπτώσεις της AI στις θέσεις εργασίας, στην ασφάλεια, στην ευημερία και στην κριτική σκέψη, ενώ εξετάζει λύσεις όπως η φορολόγηση της εργασίας που εκτελείται από μηχανές και η διεθνής ρύθμιση.
- Από τον ποταμό Κολοράντο και την Κοινωνική Ασφάλιση μέχρι την αντοχή στα αντιβιοτικά, οι γνωστές κρίσεις μένουν συχνά άλυτες επειδή κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη δεν θέλει να επωμιστεί πρώτο το κόστος.
- Οι ηγέτες μπορούν να ξεπεράσουν την αδράνεια με αμοιβαίες παραχωρήσεις, μικρές και αναστρέψιμες δοκιμές και έναν προκαθορισμένο μηχανισμό λήψης της τελικής απόφασης.
Ο Μπιλ Γκέιτς δημοσίευσε μόλις ένα δοκίμιο σχεδόν 6.000 λέξεων σχετικά με το πόσο απροετοίμαστος είναι ο κόσμος απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι κανείς δεν αντιμετωπίζει επαρκώς την πρόκληση και ότι δεν υπάρχει ακόμη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη διαχείριση των απειλών και των κινδύνων.
Ο συνιδρυτής της Microsoft εντοπίζει κινδύνους για τις θέσεις εργασίας, την ασφάλεια και τη γενικότερη ευημερία. Υποστηρίζει επίσης ότι η AI μπορεί να αποδυναμώσει την κριτική σκέψη των ανθρώπων, μια ικανότητα απαραίτητη για να μπορούν να προσανατολίζονται στον σημερινό κόσμο. Όσο εξαπλώνεται δηλαδή η AI, τόσο η ανθρώπινη κρίση θα εξελίσσεται στην πολυτιμότερη δεξιότητα.
Πολλές από τις λύσεις που εξετάζει ο Γκέιτς απαιτούν συνεργασία: φορολόγηση των AI bots, διατήρηση ορισμένων θέσεων εργασίας αποκλειστικά για ανθρώπους και θέσπιση διεθνών κανόνων με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Στο δοκίμιό του αναλύει ευρύτερα τις επιλογές που πρέπει να γίνουν ώστε τα οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης να διανεμηθούν δικαιότερα.
Σε γενικές γραμμές, κατανοούμε τους ατομικούς, κοινωνικούς και παγκόσμιους κινδύνους. Χρειάζεται όμως πραγματική συνεργασία για να αντιμετωπιστούν επαρκώς προκλήσεις που ορισμένοι θεωρούν ακόμη και υπαρξιακές. Και μέχρι σήμερα ο κόσμος έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αναποτελεσματικός στη δημιουργία παγκόσμιων λύσεων, είτε πρόκειται για την κλιματική αλλαγή είτε για το ελεύθερο εμπόριο.
Επομένως, πώς μπορούμε να το πετύχουμε;
Γιατί περιμένουμε – Και τι συμβαίνει όταν το κάνουμε
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται μέσα στους οργανισμούς.
Ο καθορισμός μιας στρατηγικής είναι σχετικά εύκολος και πολλές εταιρείες διαθέτουν πληθώρα ιδεών. Το πραγματικά δύσκολο μέρος είναι η υλοποίηση των στρατηγικών και η αξιοποίηση των ευκαιριών όταν η επιτυχία προϋποθέτει τη συνεργασία διαφορετικών πλευρών.
Η Volkswagen, για παράδειγμα, παρακολουθούσε επί χρόνια τις κινεζικές αυτοκινητοβιομηχανίες ηλεκτρικών οχημάτων να αποδυναμώνουν τη θέση της. Τα συνδικάτα, το συμβούλιο εργαζομένων —στο οποίο συμμετέχουν και μέλη του εταιρικού διοικητικού συμβουλίου— και τα στελέχη της δυσκολεύτηκαν να βρουν μια ουσιαστική απάντηση.
Σήμερα, η εταιρεία βρίσκεται αντιμέτωπη με ακόμη μεγαλύτερες περικοπές από εκείνες που θα απαιτούνταν αν είχε αντιμετωπίσει τα ξεκάθαρα προβλήματα προτού αυτά μετατραπούν σε κρίση.
Τα κίνητρα είναι παρόμοια σχεδόν σε κάθε περίπτωση. Η ανάληψη δράσης δημιουργεί κόστος, το οποίο γίνεται άμεσα αισθητό από ένα ή περισσότερα από τα βασικά εμπλεκόμενα μέρη. Όταν αναβάλλεις μια δύσκολη απόφαση, απλώς μεταφέρεις τον πόνο στο μέλλον.
Έτσι, κάθε ορθολογικά σκεπτόμενος συμμετέχων περιμένει από κάποιον άλλον να κινηθεί πρώτος ή να κάνει τις μεγαλύτερες παραχωρήσεις. Οι οικονομολόγοι περιγράφουν αυτό το μοτίβο ως «πρόβλημα συλλογικής δράσης».
Όμως, το να μην κάνεις τίποτα εξακολουθεί να αποτελεί συνειδητή στρατηγική. Είναι μια επιλογή ακινησίας. Είναι η απόφαση να αντιδράς στις εξελίξεις, αντί να γίνεις ο ενεργός παράγοντας που θα οδηγήσει την αλλαγή.
Τι μπορούν να κάνουν οι ηγέτες
Ο νέος κίνδυνος της τεχνητής νοημοσύνης αντανακλά ένα πολύ παλαιότερο ανθρώπινο πρόβλημα. Το γεγονός ότι αναγνωρίζουμε από κοινού μια κρίση δεν εγγυάται ότι θα δημιουργήσουμε και μια συλλογική λύση.
Μια καλύτερη πρόβλεψη αποσαφηνίζει την απειλή. Η καλύτερη ηγεσία δημιουργεί συνεργατικές λύσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ:
- Γιατί ο Μπιλ Γκέιτς είχε σχέσεις με τον Έπσταϊν ενώ τον εκβίαζε; Οι νέες αποκαλύψεις προκαλούν καινούργια ερωτήματα
- Ο Γκέιτς κατονόμασε τις Ρωσίδες πρώην ερωμένες του: «Είχε σκεφτεί να με εκβιάσει ο Επστάιν»
- Έξι δισεκατομμυριούχοι που δεν σκοπεύουν να αφήσουν την περιουσία τους στα παιδιά τους
