Ερευνητές στο Purdue University αναπτύσσουν μια νέα γενιά ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη που δεν περιορίζονται απλώς στην εκτέλεση εντολών, αλλά μπορούν να λειτουργούν ως υποστηρικτικοί σύντροφοι στην καθημερινή ζωή.
Τα πειραματικά αυτά συστήματα έχουν σχεδιαστεί ώστε να αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους με πιο φυσικό και κοινωνικό τρόπο, υπενθυμίζοντας στόχους, προσφέροντας ενθάρρυνση και δείχνοντας ότι «ακούν» κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης.
Της έρευνας ηγείται η Sooyeon Jeong, βοηθός καθηγήτρια πληροφορικής, η οποία μελετά τον τρόπο με τον οποίο τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να επικοινωνούν με τους ανθρώπους με τρόπο που θυμίζει ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Στόχος της ομάδας της είναι να δημιουργήσει ρομπότ που ανταποκρίνονται όχι μόνο σε λέξεις, αλλά και σε συναισθήματα, συμπεριφορές και μοτίβα επικοινωνίας.
«Θέλουμε να σχεδιάσουμε ρομπότ που μπορούν να έχουν κοινωνικά και συναισθηματικά φυσικές αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους και να έχουν πραγματικό θετικό αντίκτυπο στη ζωή τους», εξηγεί η Jeong.
Όπως αναφέρει το interestingengineering.com, η έρευνα βασίζεται σε προηγούμενα έργα όπου ρομπότ χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη ασθενών με καρκίνο, ατόμων με αφασία, νοσηλευόμενων παιδιών και ηλικιωμένων, δείχνοντας ότι η τεχνολογία μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη φροντίδα και την ψυχολογική υποστήριξη.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα αφορά την ανάπτυξη ενός ρομπότ- συντρόφου μελέτης. Η ιδέα είναι να αναπαραχθεί η αίσθηση υπευθυνότητας που συχνά δημιουργείται όταν κάποιος μελετά μαζί με άλλους ανθρώπους. Σε δοκιμές που έγιναν σε φοιτητές, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν διαφορετικές εκδοχές του ρομπότ.
Σε μία περίπτωση, το ρομπότ απλώς καθόταν δίπλα στον μαθητή, δημιουργώντας την αίσθηση παρουσίας. Σε άλλη εκδοχή, υπενθύμιζε περιοδικά τους στόχους της μελέτης, λέγοντας φράσεις όπως: «Θυμήσου ότι ήθελες να ολοκληρώσεις τον οδηγό μελέτης μέχρι τις 2 μ.μ.». Μια τρίτη έκδοση πρόσφερε συναισθηματική υποστήριξη, ενθαρρύνοντας τον μαθητή με φράσεις όπως: «Κάνεις εξαιρετική δουλειά! Μπορούμε να τα καταφέρουμε μαζί».
Το ρομπότ μπορούσε, επίσης, να προτείνει μικρά διαλείμματα για ξεκούραση ή κίνηση πριν συνεχιστεί η μελέτη. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι δεν υπάρχει μία μόνο προσέγγιση που λειτουργεί για όλους. Κάποιοι μαθητές ανταποκρίθηκαν καλύτερα στις υπενθυμίσεις, ενώ άλλοι προτίμησαν την ενθάρρυνση ή απλώς την παρουσία ενός «συντρόφου».
Παράλληλα, η ομάδα εργάζεται πάνω σε έναν ακόμη σημαντικό στόχο: να μάθει στα ρομπότ πώς να ακούν πραγματικά. Στις ανθρώπινες συνομιλίες, μικρά σήματα όπως ένα νεύμα ή λέξεις όπως «σωστά» δείχνουν ότι κάποιος παρακολουθεί τη συζήτηση. Αυτά τα σήματα, γνωστά ως backchannels, αναλύονται από τους ερευνητές μέσω ηχογραφήσεων ανθρώπινων διαλόγων και μεγάλων γλωσσικών μοντέλων.
Η προσθήκη τέτοιων συμπεριφορών μπορεί να κάνει τα ρομπότ να φαίνονται πιο φυσικά και υποστηρικτικά στις αλληλεπιδράσεις τους με τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης ίσως δεν αφορά μόνο την εκτέλεση εργασιών, αλλά και τη δημιουργία σχέσεων συνεργασίας και υποστήριξης ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές.
*Εξωτερική φωτογραφία @purdue.edu